No Respawn: ไร้จุดเซฟในยุคบรรพกาล

หน้าต่างสถานะที่ว่างเปล่า

ความรู้สึกแรกที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากภวังค์อันมืดมิดคือกลิ่น กลิ่นอับชื้นของดินโคลน ใบไม้เน่าเปื่อย และตะไคร่น้ำที่ลอยปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดิบเถื่อนและรุนแรงเกินกว่าที่เครื่องสร้างบรรยากาศในห้องเล่นเกม VR (Virtual Reality) รุ่นใหม่ล่าสุดจะสามารถจำลองขึ้นมาได้

เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เมื่อพยายามขยับตัว ความรู้สึกปวดร้าวก็แล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อทุกมัด แผ่นหลังของเขาสัมผัสได้ถึงความขรุขระของรากไม้ขนาดใหญ่และพื้นดินที่เปียกชื้น เสียงหริ่งหรีดเรไรและเสียงนกร้องแหลมสูงดังระงมอยู่รอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่ถูกบีบอัดไฟล์มาเพื่อเล่นวนซ้ำ แต่เป็นเสียงที่มีมิติ มีความใกล้ไกล และมีความวุ่นวายไร้ระเบียบตามธรรมชาติ

"ระบบจำลองสมจริงขั้นสุดยอด..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและแห้งผากในลำคอ

เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล กวาดสายตามองไปรอบๆ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือป่าดิบชื้นที่รกทึบ ต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้าจนแสงอาทิตย์แทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน เถาวัลย์เส้นเขื่องพันเกี่ยวระโยงระยางราวกับงูยักษ์ที่กำลังหลับใหล บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยละอองน้ำและความชื้นที่ทำให้รู้สึกเหนอะหนะไปทั้งตัว เขาพบว่าตัวเองสวมเพียงเศษผ้าหยาบๆ ที่พันรอบเอวและพาดบ่า…

เสียงกระซิบไร้ที่มา

เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนขึ้นกลืนกินความมืดมิดของยามราตรี เสียงตะโกนเตือนภัยที่เพิ่งหลุดออกจากลำคอของยามเฝ้าค่ายถูกกลบด้วยเสียงโห่ร้องที่แหบพร่าและบ้าคลั่งของผู้บุกรุก มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ที่กำลังทำสงคราม แต่มันคือเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหยและกระหายเลือด

กลุ่มคนป่าร่างยักษ์ที่มีรอยเพ้นท์สีขาวคล้ายโครงกระดูกบนผิวหนังที่ชโลมด้วยโคลน พุ่งทะลวงแนวป้องกันของค่ายที่ทำจากกิ่งไม้หนามเข้ามาอย่างง่ายดายราวกับฉีกกระดาษ พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นสะดมหรือจับเชลย แต่มาเพื่อสังหาร ทุกย่างก้าวที่พวกมันเหยียบย่างลงบนลานดินคือความตายที่ถูกส่งมอบให้อย่างไร้ความปรานี

ชายหนุ่มในกระท่อมเบิกตากว้าง ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่เพิ่งถูกหล่อหลอมจากความเจ็บปวดปางตายเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนกรีดร้องเตือนให้เขาหนี แต่ขาซ้ายที่มีแผลเป็นนูนหนาจากการถูกจี้ด้วยหินร้อนกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงหนังสัตว์ มือสั่นเทาคว้าท่อนไม้ที่ใช้ค้ำยันต่างไม้เท้ามาถือไว้แน่น

ภายนอกกระท่อม โลกที่เขาเพิ่งเริ่มคุ้นเคยกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

เขาแง้มมองผ่านรอยแยกของใบไม้ที่ใช้ทำเป็นผนังกระท่อม ภาพที่เห็นคือขุมนรกบนดิน สการ์ ชายร่างใหญ่ที่เป็นดั่งปราการของเผ่า…

ตื่นขึ้นในสมรภูมิ

"ฉันทำเรื่องระยำแบบนี้!"

เสียงตะโกนของเขาดังก้องสะท้อนเข้าไปในความว่างเปล่าสีขาวโพลน แต่ไม่มีถ้อยคำใดตอบกลับมา ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำปลอบประโลม และไม่มีแม้แต่คำเยาะเย้ย เสียงปริศนาที่อ้างถึง ‘เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด’ ได้เงียบหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอ้างว้างที่กัดกินลึกลงไปในขั้วหัวใจ ชายหนุ่มนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นผิวที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไร น้ำตาที่ผสมกับคราบดินและเลือดแห้งกรังบนใบหน้าไหลรินลงมาไม่ขาดสาย เขาอยากจะหลับตาลงแล้วพบว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้ายที่ยาวนาน แต่ความเจ็บปวดจากรอยแผลเป็นที่แขนซ้าย และกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท คอยตอกย้ำว่านรกขุมนี้คือความจริง

ทันใดนั้น ความรู้สึกถึง ‘พื้น’ ที่เขานอนทับอยู่ก็เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้สัมผัสอีกต่อไป แต่เริ่มมีความชื้นแฉะ ความเย็นเยียบ และความขรุขระปรากฏขึ้นใต้ร่าง อากาศรอบตัวที่เคยเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก ถูกแทนที่ด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนจัด กลิ่นแรกที่กระแทกเข้าจมูกคือกลิ่นสนิมเหล็ก ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของโคลนตม กลิ่นไหม้ของไม้ และ... กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนชวนคลื่นเหียน มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในถ้ำของยุคหินหลายสิบเท่า

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ แสงขาวโพลนสลายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยท้องฟ้าสีเทาหม่นที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหนาทึบ…

กลิ่นอายแห่งความตาย

เสียงกระดิ่งของหมออีกาค่อยๆ กลืนหายไปในม่านหมอกสีเทาหม่น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและกลิ่นอายของความตายที่ลอยอวลอยู่แทบทุกอณูของอากาศ ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ริมถนนหินกรวด สายตาของเขากวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ประสบการณ์จากการเอาชีวิตรอดในยุคก่อนๆ สอนให้เขารู้ว่า ความประมาทเพียงเสี้ยววินาทีในโลกที่ไม่มีจุดเซฟแห่งนี้ หมายถึงจุดจบที่ไม่อาจแก้ไขได้

ในยุคสงคราม ศัตรูของเขาคือมนุษย์ที่ถือดาบและหอก ศัตรูเหล่านั้นมีตัวตน มีเสียงฝีเท้า มีทิศทางการโจมตีที่คาดเดาได้ หากเปรียบเป็นเกม มันก็คือเกมแนว Action Strategy ที่ต้องอาศัยการอ่านจังหวะและการวางแผน แต่สิ่งที่เขาต้องเผชิญในตอนนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นี่คือยุคมืด ยุคที่มัจจุราชไม่ได้สวมชุดเกราะหรือขี่ม้าศึก แต่มันแฝงตัวอยู่ในสายลม ในหยดน้ำ ในเสื้อผ้า และในลมหายใจ

"กาฬโรค..." เขากระซิบกับตัวเอง เสียงแหบพร่า

สมองของเขาเริ่มทำงานอย่างหนัก ดึงเอาความรู้ทุกอย่างที่เคยเรียนรู้จากหนังสือประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสารคดีในโลกยุคใหม่มาประมวลผล กาฬโรค หรือ Black Death ไม่ใช่คำสาป ไม่ใช่การลงโทษจากพระเจ้าอย่างที่คนในยุคนี้เชื่อกัน แต่มันคือเชื้อแบคทีเรีย Yersinia pestis ที่มีหมัดหนูเป็นพาหะนำโรค มันแบ่งออกเป็นสามประเภทหลักๆ คือ กาฬโรคต่อมน้ำเหลือง (Bubonic)…

ยุคสุดท้ายที่พังทลาย

แสงสว่างจ้าที่เคยกลืนกินสติสัมปชัญญะค่อยๆ ลดทอนความรุนแรงลง แทนที่ด้วยความมืดมิดและละอองฝุ่นที่ปลิวว่อนมากระทบเปลือกตา ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนโสตประสาทไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากมิติอย่างที่เคยคุ้น แต่เป็นอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน

เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ผิวหนังของเขายังถูกแผดเผาด้วยไอร้อนจากนรกบนดินที่เขาสร้างขึ้นเองที่ชุมชนวาลเดน กลิ่นของเนื้อไหม้เกรียมและควันไฟยังคงติดค้างอยู่ในโพรงจมูก แต่บัดนี้ อากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือกจนแทบจะแช่แข็งหยดเหงื่อที่ยังไม่ทันแห้งบนใบหน้า มันไม่ใช่ความหนาวเย็นแบบฤดูหนาวในยุคหินที่เต็มไปด้วยพายุหิมะ แต่เป็นความเย็นชาที่ไร้ชีวิตชีวา ราวกับอากาศในห้องดับจิตที่ถูกปิดตายมาเนิ่นนาน

ชายหนุ่มลืมตาขึ้น สัญชาตญาณดิบที่ถูกหล่อหลอมมาจากความตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าสั่งให้เขากระโดดพุ่งตัวเข้าหาที่กำบังที่ใกล้ที่สุดทันที ร่างกายของเขากลิ้งไปตามพื้นผิวที่แข็งกระด้างและสากระคาย ก่อนจะย่อตัวลงหลังวัตถุขนาดใหญ่บางอย่างที่ตั้งตระหง่านอยู่ เขากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มือขวาเอื้อมไปคว้าอากาศธาตุบริเวณเอว หวังจะจับด้ามมีดหรืออาวุธใดๆ ก็ตามที่ระบบอาจจะสุ่มติดตัวมาให้ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า

เสื้อผ้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง จากชุดคลุมเส้นใยหยาบๆ เปื้อนเขม่าไฟในยุคมืด กลายเป็นชุดรัดรูปสีเทาเข้มที่ทำจากวัสดุสังเคราะห์บางอย่าง มันแนบเนื้อ…